Να πάω σε Ψυχολόγο;

Όλα όσα θα θέλατε να ρωτήσετε για να πάρετε υπεύθυνα τη σωστή απόφαση

…Σ’ ένα φίλο εμπιστευόμαστε αυτά που μας απασχολούν και μπορούμε να πάρουμε υποστήριξη, συμπαράσταση, ίσως ν’ ακούσουμε και μια διαφορετική άποψη. Μπορεί να μας καταλάβει ή και να μην μας καταλάβει. Η ψυχοθεραπεία όμως είναι αρκετά διαφορετική απ’ αυτό.
Ο ψυχοθεραπευτής είναι εκεί για να μας καταλάβει έτσι όπως είμαστε, χωρίς κριτική, και μαζί του να εξερευνήσουμε αυτά που μας απασχολούν. Ο ψυχοθεραπευτής μπορεί να μας συναισθανθεί και να μας καθρεφτίσει. Είναι εκεί μαζί μας, για να βρούμε απαντήσεις και  λύσεις. Για να πραγματοποιήσουμε, όταν νοιώσουμε έτοιμοι, τις αλλαγές που επιθυμούμε στη ζωή μας…

 Άρθρο της Όλγας Μουλάκη ψυχολόγου, περιοδικό Αρμονία 2008

Πόσες φορές έχετε ακούσει να λένε «σε όλους μας χρειάζεται ένας ψυχολόγος;». Οι άνθρωποι συχνά νοιώθουν την ανάγκη να μιλήσουν σ’ ένα ψυχολόγο, ν’ ανοίξουν τα ‘σώψυχά’ τους, να μοιραστούν τα βαθύτερα συναισθήματά τους, τις σκέψεις, τους, τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες τους. Ίσως κι αυτά που χρόνια τους βασανίζουν, δεν ξέρουν τι να τα κάνουν και έτσι αποφεύγουν να τα ομολογήσουν και στον ίδιο τους τον εαυτό. Πόσοι το αποφασίζουν όμως; Συχνά πρέπει να περάσουν αρκετά χρόνια μέσα σε μια κατάσταση που έχει φτάσει στο απροχώρητο για να καθίσουν απέναντι από έναν θεραπευτή. Από τη στιγμή που κάποιος αρχίσει να το σκέφτεται σοβαρά αρχίζουν και οι προβληματισμοί: σε ποιόν ψυχοθεραπευτή να πάω; Θα είναι καλός;

Να ρωτήσω τους φίλους μου αν ξέρουν κάποιον ή θα με περάσουν για τρελό ή ότι κάτι σοβαρό έχω που δεν μπορώ να το λύσω μόνος μου; Θα φανώ ανίκανος ή δειλός; Τι μπορεί να μου προσφέρει ένας ψυχολόγος; Θα αλλάξει τίποτα; Έχει αποτέλεσμα η ψυχοθεραπεία; Πόσο θα διαρκέσει, πόσο θα κοστίσει και θ’ αξίζει τον κόπο ή τελικά να αρκεστώ στις συζητήσεις με αυτούς που εμπιστεύομαι και βλέπουμε;

Σ’ όλα αυτά τα ερωτήματα και τους προβληματισμούς προσπαθεί να απαντήσει η ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια Όλγα Μουλάκη.

Συχνά νοιώθουμε μπερδεμένοι με τους όρους ψυχίατρος, ψυχολόγος, ψυχοθεραπευτής. Τι σημαίνει καθένας από αυτούς; 
Πράγματι, όλοι αυτές οι «ψυ» ειδικότητες μπορεί να μπερδεύουν. Με απλά λόγια όμως, ψυχίατρος είναι αυτός που έχει τελειώσει την ιατρική και έχει κάνει ειδίκευση στην ψυχιατρική και την ψυχοπαθολογία. Κάνει διαγνώσεις και έχει το δικαίωμα να συνταγογραφεί. Ο ψυχολόγος έχει ολοκληρώσει σπουδές στην ψυχολογία (που περιλαμβάνουν διάφορους τομείς της ψυχολογίας όπως κλινική, πειραματική, κοινωνική, εξελικτική, γνωστική, ψυχοπαθολογία κ.λπ.). Μετά μπορεί να ειδικευτεί σε κάποιο τομέα όπως π.χ. στην κλινική ψυχολογία, στην παιδαγωγική, στην ψυχολογία της υγείας κ.λπ. Για να γίνει κάποιος ψυχοθεραπευτής χρειάζεται αφού έχει κάνει σπουδές στην ψυχιατρική ή στην ψυχολογία να ειδικευτεί επιπλέον στην ψυχοθεραπεία – που έχει κι αυτή τις σχολές της όπως η γνωσιακή- συμπεριφορική, σωματική, η συστημική (που είναι π.χ. η δική μου ψυχοθεραπευτική προσέγγιση) και πολλές άλλες. Έτσι όταν οι άνθρωποι λένε ψάχνω έναν ψυχολόγο, στην ουσία αναζητούν έναν ειδικευμένο ψυχοθεραπευτή.

Πώς μπορεί να μάθει κανείς αν απευθύνεται σ’ έναν ειδικευμένο στην άσκηση της ψυχοθεραπείας;
Ρωτώντας για τους τίτλους του και τις ειδικεύσεις του. Όλοι έχουν το δικαίωμα να ρωτήσουν τέτοιες πληροφορίες και αυτός στον οποίο απευθύνονται είναι υποχρεωμένος να απαντήσει, ή ακόμα καλύτερα να παρέχει από την αρχή αυτές τις πληροφορίες.

Έχει το δικαίωμα να διαλέξει κανείς το θεραπευτή του; 
Φυσικά!

Με ποια κριτήρια να κάνει μια τέτοια επιλογή;
Συχνά φτάνουμε σ΄ έναν θεραπευτή για τον οποίο έχουμε ακούσει θετικά σχόλια από φίλους ή γνωστούς. Όμως η προσωπική επαφή μαζί του, η αίσθηση που μας δίνει, είναι ένα πρώτο βασικό κριτήριο, χωρίς να είναι το μόνο. Χρειάζεται να νοιώθουμε καλά με τον θεραπευτή ή τη θεραπεύτρια μας, να μας «ταιριάζει». Να μας εμπνέει εμπιστοσύνη. Να νοιώθουμε ασφάλεια για ν’ ανοιχτούμε.

Υπάρχουν κακοί θεραπευτές; Μπορεί μια ψυχοθεραπεία να με βλάψει; 
Ένας θεραπευτής πρέπει να είναι σύμφωνος με το νομικό πλαίσιο και κυρίως να τηρεί και να σέβεται τους κώδικες δεοντολογίας και ηθικής της ειδικότητάς του. Όπως και σε κάθε άλλη ειδικότητα και στην κοινότητα των «ψυ», μπορεί να συναντήσει κανείς και κακά παραδείγματα. Είναι όμως πιθανό να κρίνουμε ένα θεραπευτή ως ‘κακό’ ενώ απλά δεν είναι κατάλληλος για μας. Η θεραπευτική σχέση, η σχέση δηλ. μεταξύ ψυχοθεραπευτή και θεραπευόμενου, είναι από μόνη της πολύ σημαντική στην αποτελεσματικότητα της ψυχοθεραπείας. Σ’ αυτό συμφωνούν σχεδόν όλες οι ψυχοθεραπευτικές σχολές. Έχω ακούσει ανθρώπους που δεν έμειναν ικανοποιημένοι από κάποιο θεραπευτή. Προσωπικά πάντως δεν έχω ακούσει η ψυχοθεραπεία να έχει βλάψει κανέναν. Μάλλον το αντίθετο ακούω συχνότερα.

Πότε να πάω σ’ ένα ψυχοθεραπευτή;
Όποτε νοιώσετε την ανάγκη. Η ψυχοθεραπεία είναι μια προσωπική επιλογή, ένα δώρο στον εαυτό μας ή και μια αναγκαιότητα όταν τα πράγματα μέσα μας ή στη ζωή μας έχουν φτάσει στα όρια της αντοχής μας και των ικανοτήτων μας εκείνης της χρονικής στιγμής.

Συχνά οι άνθρωποι περιμένουν να φτάσει ο κόμπος στο χτένι για να κάνουν κάτι. Δυστυχώς έτσι ταλαιπωρούμε τον εαυτό μας και τους άλλους περισσότερο. Δυσκολευόμαστε να παραδεχτούμε από την αρχή ότι τα πράγματα είναι δύσκολα, νοιώθουμε σαν ‘ηττημένοι ή ανίκανοι’ αν απευθυνθούμε σε κάποιον για βοήθεια και υποστήριξη, ελπίζουμε να λυθούν τα θέματα μας με το χρόνο, από μόνα τους ή ως δια μαγείας.

Άλλες φορές μας έχει πάρει από κάτω η απογοήτευση, «έτσι είναι τα πράγματα και δεν αλλάζει τίποτα», «τι μπορεί να μου προσφέρει κάποιος ξένος», νοιώθουμε σαν να είμαστε αποκλεισμένοι και μόνοι στο πρόβλημά μας που κανένας άλλος δεν θα μπορέσει να καταλάβει πραγματικά και να μας προσφέρει κάτι.

Σας μεταφέρω μερικά από τα λόγια μερικών θεραπευόμενών μου (με την άδεια τους) μετά την εξέλιξη που είδαν στην ζωή τους: «Γιατί δεν το αποφάσιζα νωρίτερα;», «Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι ένας ψυχοθεραπευτής θα μπορούσε να με βοηθήσει τόσο πολύ, «Δεν περίμενα να μπορώ ν’ αλλάξω τόσα πράγματα στη ζωή μου», «Εγώ που νόμιζα ότι έτσι είναι οι άλλοι (π.χ. οι γονείς, τα παιδιά, ο σύντροφος, ο γάμος μου κ.λπ.) και γι’ αυτό δεν μπορούσε να γίνει κάτι!», «Αν το ήξερα θα είχα έρθει νωρίτερα!».

Έχει όριο ηλικίας;
Υπάρχουν διαφορές στον τρόπο προσέγγισης και συνεργασίας μεταξύ ενός μικρού παιδιού και ενός ενήλικα. Ωστόσο δεν υπάρχει πραγματικά κανένα όριο ηλικίας, η ψυχοθεραπεία μπορεί να είναι αποτελεσματική και ευεργετική σε κάθε ηλικία – συχνά οι άνθρωποι σε μεγαλύτερη ηλικία, επειδή δεν έχουν να χάσουν κάτι, μπορεί να την αξιοποιήσουν καλύτερα. Η ουσία είναι στη θέληση και την βαθιά επιθυμία να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του καλύτερα, να εκφράσει και να λύσει αυτά που τον απασχολούν, να βελτιώσει τις σχέσεις του με τους άλλους και να αντλεί ικανοποίηση από τη ζωή του.

Τι μπορεί προσφέρει η ψυχοθεραπεία;
Η ψυχοθεραπεία έχει ένα τεκμηριωμένο ιστορικό ως μια αποτελεσματική μορφή αντιμετώπισης και θεραπείας των συναισθηματικών δυσκολιών. Πολλοί άνθρωποι δεν είναι ικανοποιημένοι με την συγκεκριμένη μορφή της ζωής τους, τους ενδιαφέρει να μάθουν περισσότερα για τον εαυτό τους ή τον τρόπο που σχετίζονται με τους άλλους.

Η ατομική ή ομαδική ψυχοθεραπεία, προσφέρει την δυνατότητα στον άνθρωπο να μιλήσει άμεσα για τα συναισθήματά του, να ξεδιπλώσει με ειλικρίνεια τις σκέψεις, τους φόβους, τις ανησυχίες, τους προβληματισμούς, τις δυσκολίες του, τα πιο προσωπικά του όνειρα, τα τραύματα του, τις απογοητεύσεις και τις ελπίδες του και να έχει έναν ενεργητικό ακροατή και συμμετέχοντα συνομιλητή. Ο θεραπευτής ή η θεραπεύτρια μπορούν να τον βοηθήσούν να καταλάβει καλύτερα τις σκέψεις του και τα συναισθήματα του– να τις ξεκαθαρίσει, όπως λένε συχνά οι θεραπευόμενοι-, να κατανοήσει βαθύτερα τα μοτίβα των σχέσεων του με τους άλλους.

Μπορεί να δεχτεί υποστήριξη, αποδοχή και ανατροφοδότηση (feed-back), να βελτιώσει την εικόνα του εαυτού του, την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμησή του. Μπορεί να βελτιώσει τις σχέσεις και την επικοινωνία με τους άλλους. Μέσα από μια ολοκληρωμένη ψυχοθεραπευτική πορεία, μπορεί να πετύχει την προσωπική αλλαγή σε επίπεδο συναισθημάτων και διάθεσης, να επιλύσει σημαντικά προβλήματα και να δημιουργήσει και διατηρήσει ικανοποιητικές διαπροσωπικές σχέσεις.

Σε τι διαφέρει η συζήτηση με έναν ψυχοθεραπευτή απ’ ό,τι μ’ έναν φίλο;
Σ’ ένα φίλο εμπιστευόμαστε αυτά που μας απασχολούν και μπορούμε να πάρουμε υποστήριξη, συμπαράσταση, ίσως ν’ ακούσουμε και μια διαφορετική άποψη. Μπορεί να μας καταλάβει ή και να μην μας καταλάβει. Η ψυχοθεραπεία όμως είναι αρκετά διαφορετική απ’ αυτό. Ο ψυχοθεραπευτής είναι εκεί για να μας καταλάβει έτσι όπως είμαστε, χωρίς κριτική, και μαζί του να εξερευνήσουμε αυτά που μας απασχολούν. Ο ψυχοθεραπευτής μπορεί να μας συναισθανθεί και να μας καθρεφτίσει. Είναι εκεί μαζί μας, για να βρούμε απαντήσεις και  λύσεις. Για να πραγματοποιήσουμε, όταν νοιώσουμε έτοιμοι, τις αλλαγές που επιθυμούμε στη ζωή μας…

Πόσο μπορεί να διαρκέσει μια ψυχοθεραπεία;
Εξαρτάται από το είδος της ψυχοθεραπείας, το θέμα που θέλουμε να αντιμετωπίσουμε και πόσο βαθιά θέλουμε να προχωρήσουμε. Υπάρχουν θεραπείες με συγκεκριμένο αριθμό συνεδριών ή διάρκειας που προσδιορίζονται από το είδος του θέματός μας και από τον τρόπο δουλειάς του συγκεκριμένου θεραπευτή. Συνήθως μέσα σε μερικούς μήνες από την έναρξη της ψυχοθεραπείας, οι άνθρωποι βιώνουν ήδη θετικές αλλαγές στα συναισθήματά τους, στις σχέσεις τους με τους άλλους και στην ποιότητα της ζωής τους. Ένας ολοκληρωμένος θεραπευτικός κύκλος μπορεί να διαρκέσει 3 χρόνια ή και πολύ περισσότερα.

Ο θεραπευόμενος αποφασίζει πόσο θέλει να προχωρήσει, πόσο βαθύτερη θέλει να κάνει την κατανόηση και τη συνειδητοποίησή του, πόσο θέλει να προχωρήσει και να σταθεροποιήσει τις αλλαγές στη ζωή του. Με άλλα λόγια η ψυχοθεραπεία είναι ένα δώρο στον εαυτό μας και μια ευκαιρία να ξεπεράσουμε τα εμπόδια, να νοιώσουμε και να πραγματοποιήσουμε όλο το δυναμικό του εαυτού μας. Αυτό που χρειάζεται να βάλουμε, είναι θέληση. Μετά ο χρόνος κυλά υπέρ μας όσος κι αν είναι!

Πότε ολοκληρώνεται;
Όταν έχουμε πετύχει τους στόχους μας που μας έφεραν στον ψυχοθεραπευτή!

Κι άντρες έχουν ψυχή!

Ας μιλήσουμε για την ανδρική ψυχολογία...

…Ένας άντρας έχει παλέψει για να τα καταφέρει στον έξω κόσμο.
Εχει παλέψει για τη δουλειά του, για την επιτυχία, για τη σχέση του. Κι όμως κάτι σ’ όλα αυτά μπορεί να μην πηγαίνει καλά.
Σε κάποιους αυτή η κρίση εμφανίζεται γύρω στη δεκαετία των σαράντα: «Aυτό ήταν όλο;
Που είναι χαμένη η ευτυχία;»…

Άρθρο της Όλγας Μουλάκη ψυχολόγου
ξ

Τι κάνει τους άντρες να απευθύνονται λιγότερο συχνά από τις γυναίκες σ’ έναν ειδικό για τα προβλήματά τους; Μήπως έχουν λιγότερα από εκείνες; Μήπως είναι λιγότερο ευάλωτοι σε συναισθηματικά ή ψυχολογικά θέματα;
Οι έρευνες έχουν δείξει ότι ο αντρικός πληθυσμός, ανά τον κόσμο, απλώς αντιμετωπίζει τα θέματα αυτά με «άλλους» τρόπους: έντονα ξεσπάσματα θυμού ή επιθετικότητας, "κλείσιμο" στην οθόνη του υπολογιστή ή της τηλεόρασης, υπερβολική αφοσίωση και απασχόληση με τη δουλειά, χρήση αλκοόλ ή ουσιών, υπερβολικό κάπνισμα, χαρτοπαιξία, ερωμένες ή extreme sport και ταχύτητα. Όλα έχουν το τίμημά τους: υποφέρουν συχνότερα από ανεξήγητους πόνους στο σώμα και πεθαίνουν κατά μέσο όρο νεότεροι σε σχέση με τις γυναίκες.

Ας καταλάβουμε την αντρική μεριά…
Είναι λοιπόν οι άντρες καλύτερα προσαρμοσμένοι από τις γυναίκες, ώστε να έχουν λιγότερο ανάγκη έναν ειδικό; Πολλοί άντρες θα ήθελαν να είναι έτσι τα πράγματα και έχουν το δίκιο τους.

Τ’ αγόρια μεγαλώνουν με τις ανδρικές μορφές ηρώων: ο ήρωας είναι δυνατός και κατά βάση μόνος. Στα δύσκολα ο ήρωας ξεπερνά τα εμπόδια και σώζει τον κόσμο και αυτούς που αγαπά. Τ’ αγόρια μαθαίνουν να μη δείχνουν το φόβο ή τον πόνο τους: «τ’ αγόρια δεν κλαίνε». Μεγαλώνουν μαθαίνοντας ότι η έκφραση του πόνου για τον άντρα μπορεί να σημαίνει αδυναμία. Μαθαίνουν ότι πρέπει να επιμένουν ανεξάρτητα από τα συναισθήματά τους.
Από μικρά μαθαίνουν να είναι έντονα ανταγωνιστικά: το να χάσουν σ’ ένα αθλητικό παιχνίδι μπορεί εύκολα να καταλήξει σε γελoιοποίηση, ντρόπιασμα του χαμένου.
Αυτό έχει μεν θετικά αποτελέσματα, γιατί τους κάνει να προσπαθούν για το καλύτερο αλλά και αρνητικές συνέπειες, επειδή τους μαθαίνει από μικρούς να κρύβουν τα συναισθήματά τους, την ευαισθησία τους και να δημιουργούν έτσι συναισθηματική απόσταση και μια παραπλανητική εικόνα για τον εαυτό τους.

Οι περισσότεροι άντρες μεγαλώνουν με πατεράδες που κρατούσαν συναισθηματικές αποστάσεις από τη γυναίκα τους και τα παιδιά τους. Το μοντέλο των αντρών για την αρρενωπότητα, για τον άντρα με Α κεφαλαίο, είναι λίγο ως πολύ να μοιάσουν στον μπαμπά τους: να καταπιέσουν τα πιο τρυφερά τους συναισθήματα, ν’ αρνηθούν τις συναισθηματικές τους ανάγκες και να νοιώσουν ή να εκφράσουν ευαλωτότητα.

Ποιο είναι το κόστος που πληρώνουν οι άντρες για τις ανδρικές αρετές;
Φυσικά χάνουν την επαφή με τα βαθύτερα συυναισθήματά τους και τις ανάγκες τους. Όποιος εκφράζει ανάγκες υποδηλώνει αδυναμία. Έχοντας μάθει ν’ αρνούνται την εσωτερική τους ζωή, αναζητούν ικανοποίηση στον κόσμο έξω. Βάζουν την ενέργεια τους στον να κάνουν καριέρα, σπορ, αναζητούν την κατάλληλη σύζυγο για οικογένεια, ελπίζοντας εκείνη να φροντίσει για τις σεξουαλικές και τις συναισθηματικές τους ανάγκες, με άλλα λόγια να τους κάνει ευτυχισμένους.
Στις παρέες τους συνηθίζουν να κρατάνε τα πολλά συναισθήματα απέξω: οι άντρες μεταξύ τους μπορεί ν’ ανταλλάξουν απόψεις για ένα θέμα, να δούνε ποδόσφαιρο, μπάσκετ, να βρεθούνε για ποτό. Δύσκολα όμως θα ζητήσουν συναισθηματική βοήθεια ή υποστήριξη. Συχνά οι άντρες φοβούνται πώς αν εκφράσουν τα συναισθήματά τους θα τους περάσουν για ομοφυλόφιλους.
Οι συναισθηματικές ανάγκες των αντρών, μπορέσουν να εκφράσουν με ασφάλεια την πιο ήπια και τρυφερή πλευρά τους, να δώσουν και να πάρουν αγάπη, στοργή, φροντίδα, μένουν ακάλυπτες χωρίς οι ίδιοι συχνά να το καταλαβαίνουν. Η ερωτική και η συντροφική σχέση θα σηκώσει όλο αυτό το βάρος.

Οι άντρες έχουν την τάση ν’ αποδίδουν μεγαλύτερη σημασία στη σεξουαλική πλευρά μιας σχέσης χωρίς ν’ αναγνωρίζουν πόσο σημαντική είναι για τη γυναίκα η συναισθηματική επαφή και πόσο άμεσα συνδέεται αυτή με τη δυναμική της σχέσης.
H συναισθηματική έκφραση των αντρών είναι περισσότερο μέσα από τις πράξεις και λιγότερο με τα λόγια, ενώ οι γυναίκες έχουν μεγαλύτερη τάση και ανάγκη για το αντίστροφο. Αυτές οι διαφορές στον τρόπο προσέγγισης και στην επικοινωνία, όπως είναι φυσικό, συχνά καταλήγουν σε συγκρούσεις.

Τι κάνει τους άντρες να μη θέλουν τον ψυχοθεραπευτή;
Ο παραδοσιακός ρόλος εμποδίζει τους άντρες ν’ αναζητήσουν θεραπεία. Το μοντέλο της αρρενωπότητας, του αντρισμού, σημαίνει να είσαι δυνατός, να έχεις γενναιότητα και θάρρος, να είσαι ανεξάρτητος και να είναι συναισθηματικά ανθεκτικός. Τι να κάνει λοιπόν ένας άντρας σ’ έναν ψυχολόγο, να μιλήσει για τα συναισθήματά του ή να ζητήσει λύση στα προβλήματά του;
Αυτές οι ίδιες οι αρετές, ευθύνονται για τις συναισθηματικές και τις συμπεριφοριστικές δυσκολίες των αντρών. Αυτές τους δυσκολεύουν ακόμα να παραδεχτούν ότι έχουν πρόβλημα και ν’ αναζητήσουν επαγγελματική βοήθεια ή να έχουν πίστη στην αποτελεσματικότητα της θεραπείας.

Τι κάνει έναν άντρα ν’ αποφασίσει να μπει σε ψυχοθεραπεία ή να δει έναν σύμβουλο γάμου;
Η εμπειρία έχει δείξει ότι απαιτείται κάποιο είδος κρίσης, συνήθως στην οικογένεια ή στην ερωτική σχέση –ένας σημαντικός χωρισμός ή μια σειρά αποτυχημένων σχέσεων-, επαγγελματική κούραση ή κάποιο άλλο τραυματικό γεγονός για να κάνει ένας άντρας αυτό το βήμα που απαιτεί για κείνον πραγματικά μεγάλο θάρρος. Συχνά είναι οι γυναίκες εκείνες που σπρώχνουν ή παρακινούν έναν άντρα να δει έναν ειδικό, χρησιμοποιώντας την απειλή του χωρισμού ή του διαζυγίου.

Είναι αλήθεια πως οι άντρες έχουν αρκετές αναστολές για να δεχθούν επαγγελματική βοήθεια που σχετίζονται με τον τρόπο που μεγάλωσαν και έχουν μάθει να αντιμετωπίζουν τη ζωή.
Η αρρενωπότητα σχετίζεται με την κυριαρχικότητα, με τον προσανατολισμό στους στόχους, με την αναζήτηση της περιπέτειας, την προθυμία στην ανάληψη ρίσκων, με τον συναισθηματικό περιορισμό. Αυτά μπορούν να γίνουν τα κίνητρα για έναν άντρα: να έχει συγκεκριμένους στόχους και επιθυμίες από μια ψυχοθεραπεία, να τολμήσει ν’ αναλάβει το ρίσκο να μιλήσει με κάποιον ειδικό, να μπει στην περιπέτεια για κάτι καινούργιο και πολύτιμο που μπορεί να του προσφέρει για τη ζωή του και τις σχέσεις του (ερωτικές, οικογενειακές, επαγγελματικές, φιλικές).

Η κρίση είναι μια ευκαιρία για αλλαγή
Ένας άντρας έχει παλέψει για να τα καταφέρει στον έξω κόσμο. Έχει παλέψει για τη δουλειά του, για την επιτυχία, για τη σχέση του. Κι όμως κάτι σ’ όλα αυτά μπορεί να μην πηγαίνει καλά. Σε κάποιους αυτή η κρίση εμφανίζεται γύρω στη δεκαετία των σαράντα: «Aυτό ήταν όλο; Που είναι χαμένη η ευτυχία;» Μέχρι τότε, ένοιωθαν την ελπίδα ότι εκεί έξω στον μεγάλο και περιπετειώδη κόσμο θα τη βρουν. Στο μέσο της διαδρομής της ζωής κάτι κάνει τον άντρα να κοιτάξει πίσω και να συνειδητοποιήσει ότι αυτό που έψαχνε δεν συνέβη. Κάτι σημαντικό λείπει. Ίσως είναι η πρώτη φορά που στρέφεται προς τα μέσα στην αναζήτηση απαντήσεων. Καταλαβαίνει ότι αυτή η αίσθηση αποτυχίας δεν οφείλεται ούτε στη δουλειά του, ούτε στη γυναίκα του αλλά στον τρόπο που σκέφτεται και στον τρόπο που ζει. Αυτή είναι η ευκαιρία του για αλλαγή.

Ένας θεραπευτής μπορεί να προσφέρει καθοδήγηση, υποστήριξη, ευαισθησία και ένα ασφαλές περιβάλλον για να εξερευνήσει ένας άντρας τις βαθύτερες και κρυμμένες πτυχές του εαυτού του, να θεραπεύσει παλιά τραύματα, να ανακαλύψει και να εκφράσει τον αυθεντικό του εαυτό. Να εμπιστευτεί και να καταφέρει να σχετιστεί πιο ολοκληρωμένα. Ο ήρωας που θυσιάζει τον εαυτό του για τους άλλους ποτέ δεν καταφέρνει να είναι πλήρης. Ένας άντρας μπορεί να είναι και ζεστός, φροντιστικός, που δίνει και παίρνει αγάπη. Μπορεί να εκφράζει πόνο ή φόβο όπως τόλμη και θάρρος. Μερικές φορές αυτά που παλεύει με κόπο ν’ αντιμετωπίσει αποτελεσματικά, έχουν τη λύση τους ακριβώς έξω από την πόρτα του με την αλλαγή του τρόπου αντιμετώπισης τους. Η πρόκληση της αλλαγής είναι εκεί, φτάνει να δει την κρίση σαν μια πρόσκληση γι αυτό που αναζητούσε πριν να είναι αργά.

www.olgamoulaki.gr